Nabij Paraćin, in het dorp Izvor, bevindt zich in het klooster van de Heilige Petka een afdeling van het tehuis ‘Sveta Petka’ voor vrouwelijke patiënten die ernstig gehinderd zijn in hun ontwikkeling (geestelijk gehandicapten). Deze instelling bestaat zestig jaar en is al veertig jaar actief in deze ruimte.

In 1946 kwamen de eerste meisjes naar de afdeling van het tehuis. Later kwamen kinderen die ernstig in hun ontwikkeling geremd waren. De nonnen schonken liefde en  dagelijkse zorg die werd geleverd onder zware werkomstandigheden. Dankzij de inzet van de nonnen maakten de verhalen over de ‘monstertjes uit het tehuis’ plaats voor erkenning en begrip voor de zware leefomstandigheden van deze patiënten. Zij zijn immers ook Gods kinderen die het in hun eentje niet zouden redden.  Een vriendschappelijke aanraking, een glimlach of een hartelijk gebaar zijn al voldoende om hun leven zonniger te maken.

Veel van de kinderen en volwassen vrouwen in dit tehuis zijn invalide en daarom genoodzaakt om in bed te blijven. Deze bedden dateren nog uit de Tweede Wereldoorlog. De ruimtes waarin de iets meer valide patiënten verblijven zijn zeer karig ingericht. Zij brengen de dagen door op enkele oude matrassen die op de grond zijn geplaatst. Hun ruimte is afgebakend door kale muren. Aangezien er geen adequate orthopedische hulpmiddelen voorhanden zijn, hebben ze niet de mogelijkheid om meer tijd in de frisse lucht door te brengen.

Het ontbreken van de nodige materiële hulpmiddelen kunnen de nonnen die deze patiënten verzorgen niet iedereen de hulp bieden die ze zouden willen. Zij doen er binnen hun beperkte mogelijkheden en door keihard te werken alles aan wat in hun vermogen ligt. Maar het kan natuurlijk altijd beter.