Afgelopen winter heb ik de eer gehad om een maand te mogen verblijven in het klooster van de Heilige Petka te Paracin. Bij dit klooster bevindt zich een ziekenhuis, waar 100 vrouwelijke patienten verblijven. Deze vrouwen en meisjes hebben allen te doen met een zware geestelijke of verstandelijke handicap.De nonnen die dit klooster bewonen hebben al decennia lang de zware taak op zich genomen, zich over deze vrouwen en kinderen te ontfermen.
Samen met een aantal verpleegkundigen proberen zij het zo goed mogelijk te maken voor hen.

Na het zien van enkele foto’s van een eerdere humanitaire actie en het horen van de daarbij horende verhalen betreffende dit ziekenhuis, was ik zeer aangegrepen.
Al snel (als het niet meteen was) besloot ik dat ik dit met eigen ogen wilde zien.

Afgelopen januari brachten mijn broer en mijn vader me naar het klooster.
Om eerlijk te zijn was ik vrij nerveus aangezien dit de eerste keer was dat ik in een klooster zou verblijven en ik me er nog geen voorstelling van kon maken. Na aankomst werd ik meteen liefdevol ontvangen door de zusters, iets dat me gelijk op mijn gemak stelde.

Meteen na het vertrek van mijn broer en mijn vader, bracht zuster Efimija (de toenmaals verantwoordelijke zuster in het ziekenhuis) me naar de vrouwelijke patienten.
Misschien kan ik ze beter kinderen noemen. Het gevoel dat zij me gaven voelde bijna als moederliefde.
Mijn eerste indruk was gek genoeg al meteen vrij vertrouwd (misschien omdat ik al uren naar de foto’s had gestaard). De kinderen waren allen al op de hoogte gesteld van mijn komst. Die kinderen die enigszins bewust zijn van de realiteit, lieten me erg welkom voelen, waarschijnlijk omdat ze elke kleine verandering als positief ervaren.

De eerste dagen moest ik erg wennen aan de kinderen maar ook aan de manier van leven in een klooster. Ik moest mezelf voor een korte periode een ritme aanleren dat vreemd voor me was.
Mijn dagen in het ziekenhuis vulde ik niet zozeer met zware arbeid, maar ik deed kleine taken voor de zusters om ze zo wat werk uit handen te nemen. Verder bracht ik veel tijd door met de kinderen, hierbij kun je denken aan samen televisie kijken of simpelweg proberen met ze te praten of met ze te spelen. De zusters die nauw betrokken zijn met de kinderen vertelden me de achtergrondverhalen van een aantal van hen. Die verhalen hebben zo’n indruk op me gemaakt dat ik er vaak aan terugdenk.

Je zag hoe prettig ze het vonden als er speciale aandacht aan ze werd geschonken.
Het meest bijzondere vond ik het eten geven van de kinderen, na een tijdje had ik mijn “vaste kinderen” die ik te eten gaf. Het schepte een bepaalde vertrouwensband. Meestal als ik de zaal binnenliep werden ze helemaal opgewonden, aangezien ze wisten dat er dan vaak eten volgde.

Naast het gebrek aan professionele hulp slapen de kinderen in bedden die al tientallen jaren oud zijn. Voor de kinderen die niet in staat zijn om te lopen en dus gedwongen zijn hun dagen in bed door te brengen, is dit zeer onprettig. De bedden zijn niet verstelbaar, dus om ze hoger op te leggen worden kussens gebruikt.
Ik ben geen arts, maar het is niet moeilijk te bedenken dat dit schadelijk is voor hun lichaam.

Aangezien de hulp van overheidswege beperkt blijft, en het waarschijnlijk lang zal duren voordat er vervangende bedden beschikbaar zullen worden, bedacht ik me dat ik hier iets aan zou kunnen doen. Aangezien ik in Nederland woon en hier bedden die afgeschreven worden beschikbaar worden gesteld voor verkoop of donatie, is het plan nu om hiervoor geld in te zamelen.

Het geld dat zal worden ingezameld gaat allemaal naar het klooster van de Heilige Petka in de hoop hiermee zoveel mogelijk kinderen aan een nieuw bed te helpen.
Uiteraard ligt de prioriteit bij de kinderen die aan hun bed zijn gebonden. Maar ik hoop uiteindelijk dat ze allemaal op een gegeven moment in een beter en comfortabel bed kunnen liggen. Dit is het minste wat ze verdienen.

Pilgrim tocht naar de klooster Sveta Petka

Maria Bilbija